– وقتی یه رابطه خراب میشه، خودتو سرزنش میکنی – وقتی کسی ناراحته، فکر میکنی تقصیر توئه – حتی وقتی کسی اشتباه میکنه، بازم دنبال سهم خودت از تقصیری…
شاید این جملهها برات آشنا باشه:
تو تنها نیستی. این مقاله برای توئه — برای کسی که همیشه خودش رو مقصر میدونه، حتی وقتی واقعاً نبوده.
اگر بزرگ شدی با جملههایی مثل: – «اگه فلان کارو نمیکردی، این نمیشد!» – «تو همیشه مشکلسازی…» یا فقط وقتی تأیید شدی که کامل بودی، ذهنت یاد گرفته: اشتباه = دوستنداشتنی بودن
اگر توی خانوادهای بزرگ شدی که باید همیشه مراقب احساس بقیه میبود، یا «میونجیگر» دعواها بودی، احساس مسئولیتت از سن خیلی پایین شکل گرفته. کمکم این باور ساخته شده که: «من مسئول آرامش دیگرانم» و حالا، هر جا مشکلی هست، دنبال «تقصیر خودت» میگردی.
مسئولیتپذیری یعنی: ✅ سهم خودتو بپذیری و رشد کنی ❌ ولی خودسرزنشی یعنی: همه بار رو برداری، حتی وقتی تقصیر نداری
مثلاً: – یکی سرد و بیمحبته → تو فکر میکنی «من جذاب نیستم» – یکی تصمیم اشتباه میگیره → تو میگی «حتماً من راهنمایی بدی دادم»
این یک تحریف ذهنیـه، نه واقعیت.
چون ذهن ما دنبال «کنترل» میگرده وقتی خودتو مقصر بدونی، حس میکنی «اگر تغییر کنم، اوضاع درست میشه» ولی واقعیت اینه: بعضی چیزها تحت کنترل تو نیستن. و همیشه تو دلیل اتفاقها نیستی.
هر وقت صدای سرزنشگر درونت فعال شد، بپرس: – واقعاً چقدرش تقصیر من بود؟ – اگه دوستم اینجا بود، بهش چی میگفتم؟ – آیا دارم واقعیتو میبینم یا احساس گناه؟
به جای «من افتضاحم» بگو: 💬 «اشتباه کردم، ولی انسانیام.» 💬 «حق دارم یاد بگیرم، نه اینکه همیشه بینقص باشم.»
تو مسئول شادی دیگران نیستی. تو مسئول زندگی و رشد خودتی. گاهی باید بپذیری که دیگران هم انتخابگرن — و اشتباهاتشون، فقط مال تو نیست.
هرچقدر هم که خودتو مقصر بدونی، بازم سزاوار شفقت، درک، و رهایی هستی.
🧭 تو قرار نیست بار همهچیز رو به دوش بکشی. تو هم انسانی، با اشتباهات، با لحظههای ضعف، و با حق طبیعی برای بخشیدن خودت 💚
اگه ذهن سرزنشگر درونت اجازه نفس کشیدن نمیده، شاید وقتشه با یه همراه حرفهای صحبت کنی.
✋ من اینجام — برای شنیدن، همراهی، و ساختن مسیری جدید.
ما در تیم تولید محتوای دکتر طاهریزاده در تلاش هستیم تا بهترین مقالات آموزشی در زمینه روانشناسی و رشد فردی را تهیه کنیم. صحت محتوای این صفحه توسط دکتر زهرا طاهریزاده تایید شده است.